Makrela i ziemniaki to klasyczne połączenie.

Quiche to pikantna tarta pochądząca z Alzacji / Lotaryngii.

Lazania to włoski specjał składający się z płatów ciasta makaronowego i ze składników zagęszczonych sosem.

Danie można polać ciepłym sosem musztardowym: płynna śmietana + musztarda + sól.

Podawać na zimno z gazpacho lub sosem pomidorowym podbitym tabasco.

Aby uzyskać lepszy smak można dodać odrobinę oleju z orzechów włoskich i odrobinę octu jabłkowego.

Migdały to owoce pestkowe drzewa migdałowego, uprawianego w krajach śródziemnomorskich i Kalifornii.

Doskonała w towarzystwie ponczu.

Piccalilli to sos z piklowanych warzyw i musztardy, ma cierpki smak.

Przed otwarciem puszkę włożyć na minutę pod ciepłą wodę.

Endywia ma pikantny, gorzkawy smak, dobrze komponuje się z ostrymi serami.

Można podawać z sałatą.

Ser São Jorge (port. queijo São Jorge) to ser produkowany na Azorach na wyspie São Jorge.

Tradycyjna potrawa z portugalskiej prowincji Minho. Może być podawana z gotowanymi ziemniakami albo ryżem pomidorowym.

Pasta con le sarde (po sycylijsku: pasta chî sardi) posiada status Tradycyjnego Produktu Spożywczego (Prodotto Agroalimentare Tradizionale, PAT), przyznawany przez włoskie Ministerstwo Rolnictwa, Żywności i Leśnictwa.

Tekstura i słoność ikry kontrastuje z gładkością szpinaku.

Najprostszy przepis, jaki tylko może być.

Przepis inspirowany daniem serwowanym w restauracji Astoux et Brun w Cannes.

Bánh mì to rodzaj wietnamskiej nadziewanej bagietki.

Renato Costa jest autorem pojęcia »kuchnia bezczasowa« (pt. cozinha intemporal), polegającej na reinterpretacji endemicznej gastronomii.