Homarzec (Nephrops norvegicus) to jeden gatunek. Żyje w norach na mulistym dnie północnego Atlantyku i Morza Śródziemnego, najwięcej łowi się go u wybrzeży Szkocji, Irlandii i Norwegii. Dorosły ma zwykle 15 do 20 cm długości, bladopomarańczowy pancerz i długie, wąskie szczypce, z których mięsa nie da się wyjąć w kawałku, co najwyżej wyssać. W handlu nazywa się go też langustynką, w restauracjach scampi. Do kuchni trafia w całości, mrożony lub świeży, albo jako same ogonki. Prawie całe jadalne mięso jest w ogonie. Jest słodkie, delikatne i bliższe homarowi niż krewetce.

Krewetka to wspólna nazwa kilku tysięcy gatunków z dwóch dużych grup: dziesięcionogów krewetkowatych i garnelowatych. W sklepie spotykane są głównie trzy: małą krewetkę północną z zimnych wód, tygrysią i białą (vannamei) z hodowli w Azji i Ameryce Południowej. Większość krewetek na rynku pochodzi dziś z hodowli, homarzec wyłącznie z połowu. Krewetki nie mają szczypiec podobnych do homarca, co najwyżej drobne szczypczyki u kilku gatunków słodkowodnych. Pancerz jest cieńszy.

W kuchni różnica jest prosta. Krewetkę wrzuca się na patelnię na dwie, trzy minuty, jest gotowa, gdy zwinie się w literę C. Homarca gotuje się w osolonym wrzątku około trzech minut albo przecina wzdłuż i grilluje skorupą do dołu.

Cena rozstrzyga resztę. Homarzec kosztuje kilkakrotnie więcej niż mrożona krewetka hodowlana, więc jeśli przepis mówi »langustynki« a budżet mówi co innego, duża krewetka tygrysia da podobny efekt na talerzu, tylko z twardszym, mniej słodkim mięsem.